Şiir/Kezer

2011-01-16 19:22:00

 

Şiir/KezerŞiir; benim için kâh bir sığınak , kâh bir savaşçının keskin kılıcı.Aşkın sıcak yüzü beni benden aldığında, sırrımı ilk paylaştığım kadim dost.Birey kimliğimin ana karekter renklerinin kendini bulduğu real resim.Göklere yükselen içsel çığlığımı sarmalayıp uçuran büyülü sevgili el.Kaotik girdaplarda ve girif labirentlerde ruhumu sabitleyen serin gece güneşi.Hülasa şiir; beni tüm benlerden ve benliklerden arındırıp en saf halimi arenaya süren ilahi yağmur.Şu kalıp, bu akım ,öteki ölçü, beriki grup vesaire vesaire hepsi bir yere,Nasıl ki gökten yere düşen kar taneleri birbirinin aynı birbirinden ayrı ve özgün ise,İşte o hesap, yada bu benzetme, kim nasıl algılarsa o.Her yana çekilen, ancak bir yere sabitlenemeyen adına da Kezer denen , ruhun kalbine fısıldanan sözlerdir şiir.Ne onlu, ne de onsuz bir hayat.Şiirsel bir yaşam , afyonlanmış bir düşün hakikat gemisine kaptan olması,Şiirsiz bir süreç , alemin milyonlarca sesini bir kulakla dinlemesi gibidir.En yalın, en çıplak, en korunaksız, en açık , en sert ve de serseri olduğum an ,şiirle bir olduğum zamanlardır.Yüklerden arınmak, yeryüzünün tüm günahlarını sırtlanmak hem ferahlatıcı hem de beyni kaynatan en acı işkence.Şiir bende ben şiirdeyim.Zaman zaman suskunsam içsel yürüyüşlerde verdiğim kısa molalardandır.Ben varım şiir varsa ; kendi çapımda , kendi yüreğimde , kendi rengimde...16.01.2010/Manavgat

0
0
0
Yorum Yaz