Yağmur, aşk, bahar ve ben /Kezer

2012-05-07 22:06:47

Yağmur, aşk, bahar ve ben /Kezer


Mayıs ayında Ankara'da bahar geliverdi aniden.
Yağmur yağdı, ben yürüdüm.
Üşüdüm kedi gibi.
Yağmurdan değil gurbetten.
Uzak olunca sevgili,
Yetim kalırmış soğuktan, yağmurdan yanık yürek.

Yağmur da üşüdü.
Ben güldüm, delilikten değil aşktan.
Koynuma aldım gökten düşen hüzünleri,
Yoldaş oldular göz yaşlarıma.
Avuçlarımda biriken söylenmemiş tümcelere yoldaş oldular yol boyunca.

Ne garip aşk da üşüdü.
Ben dona kaldım mayıs serinliğinde.
Durmaksızın yürüdüm yağmurla el ele susarak,
Susayarak.
Dudaklarımdan özlemler suya karıştı.
Ayaklarım alıp götürdü beni bir bilinmeze...
Ve kuşlar gagalarından tek damla vuslat getirdiler sevgiliden ötelerden,
Ebabil misali.
Boncuk boncuk terledim.
Sıcaktan hiç değil, beni tekrar dirilten heceden.
"Seviyorum."

Mutlu oldum içsel yürüyüşümde,
Yağmur sığınak buldu el ve ten değmemiş narin yürek sarayımda.
Aşk kelebek olup ferman buyurdu yeniden.

Yağmur,
Aşk,
Baharın çapkın yüzü,
Ve durmaksızın yürüyen ben ,
Bütün hikaye bu.


07.05.2012/Ankara

 

0
0
0
Yorum Yaz